گر دل از دستم به غارت برد چندان باک نیست

جمع ما را همچو زلف خود پریشان کرد و رفت

قالب فرسوده ما خاک بودی کاشکی

بر زمین کان شهسوار شوخ جولان کرد و رفت

غارت دل سهل باشد، غارت جان کرد و رفت

رفتی و دل بردی و جان من از غم سوختی

بازگرد آخر، که چندین ظلم نتوان کرد و رفت