خدا را چون به پایت سر نهم رخ بر متاب از من

خجل شد آن یک از رنگ تو و آن دگر از بویت

از آن رو بر سر کویت قدم کردم ز فرق سر

که می خواهم نگردد پایمال من سر کویت

که میل سجده دارم پیش محراب دو ابرویت

نترسم گر به خون ریز هلالی تیغ برداری

ولی ترسم که آزاری رسد بر دست و بازویت