ترحم کن که دیگر نیست تاب تندی از خویت

ز خاک کوی من گفتی برو یا خاک شو این جا

چو آخر خاک خواهم شد من و خاک سر کویت

تنم زارست و جان محزون، جگر پر درد و دل پر خون

به صد تیغ ستم کشتی مرا عذر تو چون خواهم؟

کرم ها می کنی، صد آفرین بر دست و بازویت

پس از عمری اگر یک لحظه پهلوی تو بنشینم