با وجود آن که آتش زد مرا در جان و دل

صبر کن تا زین حکایت چندگاهی بگذرد

نگذرد، گر سال ها باشم به راهش منتظر

ور دمی غایب شوم، آن دم چو ماهی بگذرد

دل نمی خواهد که سویش دود آهی بگذرد

ساقیا لب تشنه مردم کاش بر من بگذری

وه! چه باشد آب حیوان بر گیاهی بگذرد؟