دارد هزار تفرقه دل در شب فراق

بیچاره را ببین چه خیال محال کرد؟

کی می رسد خیال طبیبان به درد من؟

دردن بدان رسید که نتوان خیال کرد

کو آن فراغتی که به روز وصال کرد؟

گل پیش عارض تو شد از انفعال سرخ

آن خنده ای که کرد هم از انفعال کرد