کو آن فراغتی که به روز وصال کرد؟

کی می رسد خیال طبیبان به درد من؟

دردن بدان رسید که نتوان خیال کرد

دارد هزار تفرقه دل در شب فراق

گل پیش عارض تو شد از انفعال سرخ

آن خنده ای که کرد هم از انفعال کرد

سنگین دلی که اسب جفا تاخت بر سرم