گل پیش عارض تو شد از انفعال سرخ

دردن بدان رسید که نتوان خیال کرد

دارد هزار تفرقه دل در شب فراق

کو آن فراغتی که به روز وصال کرد؟

آن خنده ای که کرد هم از انفعال کرد

سنگین دلی که اسب جفا تاخت بر سرم

موری ضعیف را به ستم پایمال کرد