سلطان وقت شد ز گدایان کوی عشق

آن خنده ای که کرد هم از انفعال کرد

سنگین دلی که اسب جفا تاخت بر سرم

موری ضعیف را به ستم پایمال کرد

درویش میل سلطنت بی زوال کرد

گفتی که حلقه ساخت هلالی قد تو را

آن کس که ابروان تو را چون هلالی کرد