ز روزگار مرا خود همیشه دردی بود

نمی توان به تو شرح بلای هجران کرد

فتاده ام به بلایی که شرح نتوان کرد

غم تو آمد و آن را هزار چندان کرد

بلای هجر تو مشکل بود، خوش آن بی دل

که مرد پیش تو و کار برخورد آسان کرد