الف قد تو پیش همه مقبول افتاد

چون تو مقصود شوی کوی تو مقصد باشد

آن که در حسن بود یکصد خوبان جهان

حسن خلقی اگرش هست یکی صد باشد

این نه حرفی ست که بر وی قلم رد باشد

موی ژولیده من بین و وفا کن، ور نه

سبزه بینی که مرا بر سد مرقد باشد