سبزه بینی که مرا بر سد مرقد باشد

الف قد تو پیش همه مقبول افتاد

این نه حرفی ست که بر وی قلم رد باشد

موی ژولیده من بین و وفا کن، ور نه

گفتمش دل به خم زلف تو در قید بماند

گفت دیوانه همان به که مقید باشد

حد کس نیست هلالی که شود همره ما