گفتمش دل به خم زلف تو در قید بماند

این نه حرفی ست که بر وی قلم رد باشد

موی ژولیده من بین و وفا کن، ور نه

سبزه بینی که مرا بر سد مرقد باشد

گفت دیوانه همان به که مقید باشد

حد کس نیست هلالی که شود همره ما

زان که این مرحله را محنت بی حد باشد