نام تو برد و موجب صد اضطراب شد

این آه گرم بی سببی نیست دم به دم

یا سینه سوخت، یا دل سوزان کباب شد

ناصح زبان گشاد که تسکین دهد مرا

خوناب دیده این همه دانی که از کجاست؟

خونی که بود در دل غم دیده آب شد

هر جا که هست روی تو در پیش چشم ماست