دوش در کنج غم از فریاد دل خوابم نبرد

بر سر بالین طبیب از ناله من زار شد

از برای صحت من آمد و بیمار شد

بلکه از افغان من همسایه هم بیدار شد

صبر می کردم که درد عشق خوبان کم شود

لیک از داروی تلخ اندوه من بسیار شد