بس که آمد بر سو کویت هلالی همچو اشک

خانمان بر هم زد و رسوای هر بازار شد

من سگت، ای ترک آهو چشم، برقع باز کن

کز برای دیدن روی تو چشمم چار شد

از نظر افتاد و در چشم عزیزت خوار شد