راضیم، بالله، اگر دانم که یارم می کشد

گر، معاذالله، نباشد دولت دیدار او

محنت هجران به اندک روزگارم می کشد

ای که گویی بر سر آن کوی خواهی کشته شد

هر گه امسالش عتاب آلوده می بینم به خود

یاد آن مسکین نوازی های پارم می کشد

چون برون آید، کله کج کرده، دامن بر زده