یارب از بهر چه سوی دگران مایل شد؟

اشک، چون راز دلم گفت، فتاد از نظرم

با وجودی که به صد خون جگر حاصل شد

آن سهی سرو که میل دل ما جانب اوست

غم نبود آن: که مرا دی به تغافل می کشت

غم از آن ست که: امروز چرا غافل شد؟

شب وصل تو هلالی قدح از دست نداد