دمیدی یک فسون وز دست بردی صبر و هوش من

اگر سودای عشق این ست، من دیوانه خواهم شد

چه جای آشنا؟ کز خویش هم بیگانه خواهم شد

خدا را ترک افسون کن که من افسانه خواهم شد

غم عشق تو را چون گنج کرده ام پنهان

به این گنج نهانی ساکن ویرانه خواهم شد