وز عارض گل رنگ تو دل غنچه خون شد

تا سلسله زلف تو زنجیر جنون شد

وابستگی این دل دیوانه فزون شد

شرمنده شد از عکس جمالت مه و خورشید

خون شد دل من دم به دم از فرقت دلبر

زان رو ز ره دیده خون بار برون شد

آنجا، که صبا را گذری نیست، که گوید