هرجند قدت راست هلالی چو الف بود

زان رو ز ره دیده خون بار برون شد

آنجا، که صبا را گذری نیست، که گوید

حال دل این خسته به دلدار، که چون شد؟

از بار غم دوست به یک بار چو نون شد