که پیش اهل وفا شرمسار خواهی شد

تو از طریقه یاری همیشه فارغ و من

نشسته ام به امیدی که یار خواهی شد

چو در وفای توام بر دلم جفا مپسند

کنون به حسن تو کس نیست از هزار یکی

تو خود هنوز یکی از هزار خواهی شد

ز فکر کار جهان بار غم به سینه منه