مردم از شوق هم آغوشی آن سرو، دریغ!

وه! که قاصد نفرستاد و خبر دیر آمد

نوبهار چمن عیش بدل شد به خزان

زانکه آن شاخ گل تازه و تر دیر آمد

کان نهال چمن حسن به بر دیر آمد

ای فلک پرتو خورشید جهان تاب کجاست؟

کامشب از غصه بمردیم و سحر دیر آمد