شب هجر تو، هلالی، ز خراش دل خویش

حال من دیدن و این گونه تغافل تا چند؟

مهر رخسار تو، چون ذره، پریشانم ساخت

شوق خال تو مرا سوخت بر آتش چو سپند

چاک زد سینه، به نوعی که دل از خود بر کند