مردم لب جو سرو نشانند و دل ما

از دیده به هر چشم زدن خون بچکاند

عالم همه غم دان و غم او مخور ای دل

می خور، که تو را از غم عالم برهاند

خواهد که تو رت بیند و در دیده نشاند

من بنده ام، از بهر چه می رانی ازین در،

کس بنده خود را ز در خویش نراند