بیار باده که عالم به یک قرار نماند

جهان و هر چه درو هست پایدار نماند

غنیمتی شمر، ای گل، نوای عشرت بلبل

که برگ ریز خزان آید و بهار نماند

تو مست باده نازی، ولی مناز، که آخر