منظر عیش هلالی از فلک بگذشته بود

پیش چشم من هزاران پرده حایل ساختند

می تپم، نی مرده و نی زنده، بر خاک درش

همچو آن مرغی که او را نیم بسمل ساختند

خیل اندوه تو با خاکش مقابل ساختند