تا دم از عشق تو هر خانه خرابی نزند

هر که خواهد که دمی جام کشد همچو حباب

خیمه عشق چرا بر سر آبی نزند؟

شهر ویران کنم از اشک خود گنج مراد

با همه مشک فشانی نتواند سنبل

که خم زلف تو را بیند و تابی نزند

یار بدخوست، هلالی طمع خام مکن