که خم زلف تو را بیند و تابی نزند

شهر ویران کنم از اشک خود گنج مراد

تا دم از عشق تو هر خانه خرابی نزند

با همه مشک فشانی نتواند سنبل

یار بدخوست، هلالی طمع خام مکن

با حذر باش، که شمشیر عتابی نزند