آه اگر بگذرد آن شوخ و نگاهی نکند

هرگز آن شوخ به ما غیر نگاهی نکند

آن هم از ناز کند گاهی و گاهی نکند

می روم بر سر راهش به امید نظری

این همه ناله که من می کنم از درد فراق

هیچ ماتم زده خانه سیاهی نکند

حاصل عشق همین بس که اسیر غم او