این همه ناله که من می کنم از درد فراق

آن هم از ناز کند گاهی و گاهی نکند

می روم بر سر راهش به امید نظری

آه اگر بگذرد آن شوخ و نگاهی نکند

هیچ ماتم زده خانه سیاهی نکند

حاصل عشق همین بس که اسیر غم او

دل به مالی ندهد، میل به جاهی نکند