از ما شمار خیل شهیدان خود مپرس

دودی، که دوش بر سر کویت بلند بود

غافل مشو، که آه من دردمند بود

آن خیل بی شمار که داند که چند بود؟

بستم به طره تو دل و رستم از غمت

آری، علاج عاشق بیچاره بند بود