تا برآرد تیغ و پیش تندخوی من نهد

آن که هر سو کشته ای سر می نهد بر پای او

کشته آنم که روزی پا به سوی من نهد

خوی او تندست با من، گو: رقیب سنگ دل

دفع سودای سر زلف تو نتواند حکیم

گر دو صد زنجیر بر هر تار موی من نهد

گرد غم را گر به آب دیده بنشانم دمی