گر دو صد زنجیر بر هر تار موی من نهد

خوی او تندست با من، گو: رقیب سنگ دل

تا برآرد تیغ و پیش تندخوی من نهد

دفع سودای سر زلف تو نتواند حکیم

گرد غم را گر به آب دیده بنشانم دمی

باز برخیزد قدم در جستجوی من نهد

بوی مشک آید از اوراق هلالی سال ها