حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما

لاجرم ز آتش حرمان و هوس می جوشیم

می کشیم از قدح لاله شرابی موهوم

چشم بد دور که بی مطرب و می مدهوشیم

بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم