فتاده کشتی عمرم به موج خیز فراق

که رفته باشی و بار دگر بهار آید

ز باده سرخوشی خود، زمان زمان، نو کن

چنان مکن که رود مستی و خمار آید

امید نیست کزین ورطه بر کنار آید

هزار عاشق دل خسته خاک راه تو باد

ولی مباد که بر دامنت غبار آید