جدا ز لعل تو هر قطره ای ز آب حیات

امید نیست کزین ورطه بر کنار آید

هزار عاشق دل خسته خاک راه تو باد

ولی مباد که بر دامنت غبار آید

مرا به دیده چو پیکان آبدار آید

چو بار نیست بر این آستان هلالی را

از این چه سود که روزی هزار بار آید؟