مرا به دیده چو پیکان آبدار آید

هزار عاشق دل خسته خاک راه تو باد

ولی مباد که بر دامنت غبار آید

جدا ز لعل تو هر قطره ای ز آب حیات

چو بار نیست بر این آستان هلالی را

از این چه سود که روزی هزار بار آید؟