هنوز از سینه من سوز هجرانت برون آید

دلا گر عاشقی بنشین که جانانت برون آید

بر آن در منتظر می باش، تا جانت برون آید

اگر صد سال آب از گریه بر آتش زنند چشمم

ز تاب آتش می، چون عرق ریزد گل رویت

زلال رحمت از چاه زنخوانت برون آید

چه بینم آفتابی را، که از جیب فلک سرزد؟