باشد آسایش آن سیم تن آسایش جان

یا رب این غنچه پژمرده کجا بگشاید؟

نگشاید دل ما تا نگشایی خم زلف

زلف خود را بگشا تا دل ما بگشاید

جان بیاساید اگر بند قبا بگشاید

می کشم آه! که بگشا رخ گلگون لیکن

این گلی نیست که از باد صبا بگشاید