می کشم آه! که بگشا رخ گلگون لیکن

زلف خود را بگشا تا دل ما بگشاید

باشد آسایش آن سیم تن آسایش جان

جان بیاساید اگر بند قبا بگشاید

این گلی نیست که از باد صبا بگشاید

تا به دشنام هلالی بگشایی لب خود

هر سحر گریه کنان دست دعا بگشاید