نم کشد از خاک چشمم خاک هر سرمنزلی

برگ کاهی چند یا رب! کوه غم خواهد کشید

تنگ شد بر عاشق بی خانمان شهر وجود

بعد از این خود را به صحرای عدم خواهد کشید

اشک اگر اینست بام چرخ نم خواهد کشید

حرف بیداری که بیرون آید از کلک قضا

دور چرخ آن را به نام من رقم خواهد کشید