آن چه مجنون بیابان گرد صحرایی کشید

آخر، ای جان، روزی از حال دل زارم بپرس

تا بگویم آن چه در شب های تنهایی کشید

می کشند از داغ سویت خردمندان شهر

حال ما و فتنه چشم تو می دانند که چیست

هر که روزی غارت ترکان یغمایی چشید

بنده آن سرو آزادم که بر رخسار گل