مرید خرقه دردی کشان خوش خویم

سرم خوش است و به بانگ بلند می گویم

که من نسیم حیات از پیاله می جویم

عبوس زهد به وجه خمار ننشیند

شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست

کشید در خم چوگان خویش چون گویم

گرم نه پیر مغان در به روی بگشاید