کاش! هر ذره شود خاک به صحرای دگر

با من آن کرد به یک بار تماشای رخت

که مرا یاد نیاید ز تماشای دگر

اگر این ست پریشانی ذرات وجود

پیش از این داشت هلالی سر سودای کسی

دید چون زلف تو، افتاد به سودای دگر