ولی چه سود؟ که بختم نمی شود پیروز

دلم به ذوق شکرخنده تو پرخون شد

کجاست غمزه خونریز و ناوک دل دوز؟

به دفع لشکر غم صد سپه برانگیزم

به گریه گفتمش: ای مه، به عاشقان می ساز

به خنده گفت: هلالی، به داغ ما می سوز