کاش می بود من دل شده را بال و پرش!

دیر می آید و جان منتظر مقدم اوست

مردم از شوق، خدایا برسان زودترش

می پرد مرغ هوا جانب او فارغ بال

گرچه امروز مرا کشت و نیامد به سرم

کاش فردا به سر خاک من افتد گذرش!

در فراقت ز هلالی اثری بیش نماند