خاک شد مسکین هلالی در ره آن شهسوار

زانکه گر دم می زنی آزرده می گردد تنش

تا به گردن غرق خونم، دیده بر راه امید

گر به خون ریزم نیاید خون من در گردنش

تا لگدکوب جفا گردد چو نعل توسنش