گفتمش آخر هلالی را ز هجران سوختی

خویشتن را از غم پیر و جوان کردم خلاص

خوش زمانی دست داد از عالم مستی مرا

کز دو عالم خویش را در یک زمان کردم خلاص

گفت او را از بلای جاودان کردم خلاص