آب حیوان ریخت گویا باغبان در جوی تاک

ای که از ما فارقی گویا نمی دانی که ما

دردمندانیم و آه ما به غایت دردناک

می پرستان را ز می هر دم حیاتی دیگرست

گر هلالی چند روزی در لباس زهد بود

باز در کوی خرابات ست مست و جامه چاک