صفحه روی تو آراسته اند از خط و خال

با چنین حسن تو را ماه فلک چون گویم؟

آفتابی، به تو یارب نرسد هیچ زوال!

کاتبان قلم صنع که مشکین رقمند

با تو خواهم که صبا حال مرا عرضه دهد

لیکن آن جا که تویی باد صبا را چه مجال؟

بی تو هر شب منم و گوشه تنهایی خویش